Cvvd Iran

Comité voor vrede, vrijheid en democratie in Iran

 
  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte

URGENT: De hele wereld kijkt toe, maar niet naar Ashraf

E-mail Afdrukken

VOOR ACTUELE INFORMATIE OVER CAMP LIBERTY: NCRI

ONDERSTAANDE TEKST BLIJFT OP DEZE STARTPAGINA STAAN TOT HET MOMENT DAT DUIDELIJK IS DAT DE PERSONEN IN ASHRAF ECHTE BESCHERMING KRIJGEN (29 maart 2009) DIT GELDT OOK VOOR DE ANDERE NIEUWS-ITEMS!

09/10: verklaring Raad van Europa over Ashraf

12/05: Persbericht Ashton!!!

08/04: Irakees leger valt Ashraf aan

12/02: laatste nieuws (Engels)

EU-verklaring Ashraf (december 2010)

Laat de verantwoordelijken hun verantwoordelijkheid nemen
Terwijl de hele wereld zich druk maakt over het democratiseringsproces in Irak, lijkt diezelfde wereld te vergeten dat in de onrustige provincie Diyala het vluchtelingenkamp Ashraf direct wordt bedreigd. Het voortbestaan van dit kamp is een indicator hoe sterk de democratisering aldaar zal slagen. De vraag is: Hoe kunnen zogenaamde beschaafde democratische landen toezien dat erkende beschermde personen bedreigd worden in hun leven en vrijheid?

 

Door de onafhoudende druk van buurland Iran, dat in de hele regio een fundamentalistische heerschappij nastreeft, zijn verordeningen uitgevaardigd om de ingezetenen van Camp Ashraf het onmogelijk te maken een menselijk bestaan te hebben. Berichtgevingen hierover lees je niet in de Nederlandse media. Hoe kan dat? Is hier sprake van : Wie zwijgt stemt toe?
Ondanks pogingen van internationale organisaties, zoals het Rode Kruis en Amnesty International, om aandacht te vragen en de vele verklaringen, waaronder die van het Europese Parlement, mogen nog niet baten.

Iedereen, ieder land en iedere regering weet en kan weten dat het regime van Teheran al 30 jaar lang met al zijn infiltratie, in met name Irak, het verzet en alle vormen van oppositie binnen en buiten Iran probeert te breken. De grootste oppositiebeweging, de PMOI, is jarenlang door toedoen van het westen en onder druk van het Iraanse regime, onterecht als terroristische groep aangeduid. Na een zeven jaar durende juridische strijd in Europa heeft het recht gezegevierd.

Iedereen kan weten dat er meer dan voldoende bewijzen, veelal aangeleverd door het verzet (lees: de Nationale Raad van Verzet Iran / NCRI),zijn dat dit regime terrorisme steunt, exporteert en toepast. De voorbeelden zijn legio. Frappant is dat onder andere in Nederland er wel politieke steun bestaat voor groeperingen die door Iran worden gesteund. Een dubbele agenda?

Mensenrechten staan hoog op de politieke agenda; kijk naar het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken, het heeft hoge prioriteit. Waarom blijft het alleen verdacht stil rond Camp Ashraf? Zelfs Kamervragen over de veiligheid en bescherming van de ingezetenen van Ashraf krijgen geen antwoord. Hier dienen dezelfde mensenrechten te worden toegepast, waar men zo zijn mond van vol heeft. Dus geef vrijheid aan de ingezetenen van Ashraf.

Een volgende Srebrenica?
Deze zwarte bladzijde uit de recente geschiedenis zal ons nog lang blijven achtervolgen. Op verscheidene plaatsen in de wereld worden vluchtelingenkampen bedreigd. Zo ook Camp Ashraf. Zij dienen bescherming te krijgen volgens de Vierde Conventie van Genève en hier is sprake van het uitvoeren van de basisbeginselen non-refoulement. Staan wij hier allemaal te kijken of zeggen we later: We hebben het niet geweten?

Olie & Bloed in de Oriënt
Iran heeft al 30 jaar een eigen agenda waar geen ruimte is voor vrijheid van meningsuiting, basisrechten als recht tot vereniging, democratische waarden en vrouwen kennen enorme onderdrukking. Het Iraanse volk bloedt al 30 jaar. Maar we laten dit volk willens en wetens liever bloeden, want olie moet naar het westen blijven vloeien.
Wij kijken liever een glimlachende gewetenloze fundamentalistische geestelijke in de ogen, want zijn hand kan de oliekraan dichtdraaien. Maar diezelfde hand probeert het licht in de ogen van onderdrukten, die vrijheid nastreven, te doven. Hoe vrij zijn wij eigenlijk wel in het westen? Staan we erbij en kijken we ernaar? Het leven van 3500 mensen in Ashraf staat op het spel. Met hun levens mag je niet spelen.

Ferry Wever